17 April 2008

ที่จอดรถ (again)

เคยบ่นเรื่องที่จอดรถไว้ วันนี้คุยกับเพื่อนสนิท เพื่อนเล่าว่าจะยื่นใบลาออกสิ้นเดือนนี้ เพราะที่จอดรถของบริษัทลดลง (เค้าเอาที่ไปสร้างอะไรสักอย่าง) ทำให้ต้องแย่งที่จอดในหมู่ตึกแถวนั้นกันมากขึ้น

เหมือนในบล็อกอันก่อน เรื่องที่จอดรถเป็นอะไรที่ซีเรียสมากๆ (และคนไม่มีรถจะไม่เข้าใจ) ถ้าที่จอดรถมีปัญหา ต้องใช้ความพยายามสูงเป็นพิเศษ เช่น ต้องมาเช้ามากๆ เพื่อชิงที่จอด หรือบางวันอาจซวย มาถึงแล้วไม่มีที่จอด ฯลฯ สมาธิในการทำงานจะสูญเสียไป เพราะต้องมาพะวงว่ารถเราจะเป็นยังไงบ้าง ถ้าจอดแบบเสียเงินแพงๆ จะโดนค่าจอดไปอีกเท่าไร

ที่น่าเศร้ายิ่งกว่า คือผู้บริหารมักมองไม่เห็นความสำคัญ (เพราะมีที่จอดรถช่องประจำ) และมักแก้ปัญหาด้วยการบอกว่า "คุณก็อย่าเอารถมาทำงานสิ" ซึ่งเป็นคำตอบที่ฟังแล้วอยากกระโดดถีบหน้ามาก

ผมมาลองคิดๆ ดูว่า ถ้าผมอยู่ในฐานะเดียวกันกับเพื่อนคนนั้น ผมจะทำอย่างไร ซึ่งคำตอบก็คงเป็น "ลาออก" เหมือนกัน คือมันเสียสุขภาพจิตมากๆ ถ้าต้องมาเผชิญกับภาวะช่วงชิงที่จอดรถทุกวัน

ในมุมมองขององค์กรแล้ว มันเป็นเรื่องน่าเขกกะโหลกที่เสียทรัพยากรบุคคลไป ด้วยเหตุผลว่าผู้บริหารไม่สนใจ/ไม่ลงทุนในเรื่องที่จอดรถ คือถ้าเป็นผมแล้วจะทำทุกอย่าง (เช่น ยอมจ่ายค่าที่จอดแพงกว่า บ.​อื่นอีกเท่าตัว) เพื่อชิงที่จอดรถมาให้พนักงานของเรา

2 comments:

pm said...

เห็นด้วยครับพี่น้อง

-- Hola Bear -- said...

โดยส่วนมากที่พนักงานลาออกกัน ก็มักจะมาจากเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ผู้บริหารส่วนมักมองข้าม